Bazylika konstantyńska

Przez lata wykształcił się wzór bazyliki konstantynskiej. Następstwo przestrzeni w tych bazylikach było osiowe : Atrium ,narteks, od trzech do pięciu naw i prezbiterium. Plan był wzorowany na krzyżu łacińskim. Nie stosowano sklepień ,wykorzystywano zamiast tego plaski strop. Tą płaską powierzchnie zdobiono nakładając kasetony lub nie ozdabiano wcale i pozostawiano otwarte wiązanie stropowe. Nad kolumnadą nawy podłużnej umieszczano architraw lub archiwoltę. Mury w tym nowym typie budownictwa były nietrwale, nieodporne na czas i zniszczenia. Budowniczowie stworzyli je z cegieł luf tufu, rzadko wykonywali zaś ściany z trwałego ciosu. Często używano stare elementy architektoniczne ,takie jak kolumny czy kapitele. Były one odnawiane ,przycinane lub wydłużane i wstawiane do nowego budynku. Kolumny były pozbawiane entasis, były proste i smukłe. Okna w takim budownictwie nie mogły być dozę i reprezentacyjne gdyż mur by nie wytrzymał nacisku. A więc okna były małe najczęściej bez oszklenia. Przykrywano je albo materiałem albo ażurową płyta wykonaną z alabastru lub marmuru.